Dit is het laatste berichtje op deze weblog. Met onze zoon gaat alles goed, hij is inmiddels alweer ruim 1 jaar bij ons en word over een paar weken alweer 3 jaar. Wij kunnen ons leven niet meer voorstellen zonder hem. Maar vanwege zijn privacy stoppen we deze site

We zijn wel weer bezig met een 2e procedure, daarover in een andere nieuwe weblog meer, mocht je mee willen lezen stuur me dan een berichtje.

Ik wil jullie wel enorm bedanken voor alle steun en alle lieve berichten tijdens onze procedure, onze tijd in China en na aankomst van onze zoon, want dat is zo waardevol geweest.

Inmiddels zijn we vandaag 3 maanden thuis en wat gaat de tijd supersnel, We genieten met volle teugen van Delano. Hij is pas naar het ziekenhuis geweest in Nijmegen en het goede nieuws is. HIJ KAN HOREN, Hij heeft nu een leen BAHA gekregen en met dit apparaat kan hij dus gewoon horen, luisteren is natuurlijk weer een andere zaak. Er word nu een eigen BAHA voor hem aangevraagd en gemaakt en dat kan enige weken duren, tot aan zijn 4e verjaardag  moet hij deze BAHA dragen met een hoofdband, als hij 4 jaar is krijgt hij een inplantaat waar het kastje op aangeklikt kan worden.

En we hebben onze eerste aankomst van Sinterklaas meegemaakt en jee al die jaren vond ik dat enorm moeilijk en pijnlijk en nu….ik kreeg gewoon een brok in de keel van ontroering, maar staat ook zo lullig voor al die kinderen als er een mama wat traantjes moet laten, maar ik had het ff wat te zwaar.

Vandaag is Delano 2 jaar geworden en wat hebben wij genoten van deze dag. Hij heeft enorm veel kadootjes gekregen, puzzels, duplo, het 5e deel van Woezel en Pip, zo gaaf, vind mama ook enorm leuk, een loopfiets van Oma van Cars, van ons een speelpaddenstoel met blokken en een activiteitentafeltje en van oma Gerrie en opa André (mijn oom en tante die ook een beetje opa en oma zijn) een heuse tractor waarop hij kan zitten en zelf kan trappen. We vonden het erg bijzonder samen de 2 kaarsjes uit te blazen op de taart en Delano heeft flink zitten meppen en happen van zijn taart, hij vond het verrukkelijk.

Tuurlijk moet ik deze dag aan zijn mama in China denken, wat zal zij voelen deze dag. Maar wij hebben er een leuk feestje van gemaakt. Hieronder wat foto’s.

Dit is dus de bedoeling

We zijn inmiddels alweer bijna 2 maanden thuis, met Delano gaat het nog steeds super, hij heeft inmiddels zijn eerste entingen gehad, 4 maar liefst en och wat een intens verdriet, de dag erop was hij wat huilerig en had flinke koorts, maar dat was ‘s avonds al weer verholpen, slapen gaat goed, eten ook, al is hij geen vleeseter, dat gaat er met moeite in, maar lust bijna alle groente en kan heerlijk smikkelen, tegenwoordig worden we ook overladen met kusjes en wat smelt je dan als kersverse papa en mama. Verder natuurlijk ook drukke tijden, mijn vader is overleden en moeten natuurlijk enorm veel regelen. En we staan voor Delano nu op de wachtlijst voor Nijmegen, ben benieuwd wanneer we terecht kunnen en hij heeft sinds gister eindelijk een sofinummer, nu nog een pasje van de IND en dan kunnen we het laatste gedeelte gaan regelen,  zijn adoptie naar Nederlands recht. En nu nog een paar foto’s

In de tuin

Vanmorgen zijn we gebeld door de kinderarts, de uitslagen van zijn bloed zijn allemaal goed, ook de echo van zijn nieren en longen zijn goed. Hij is dus verder kerngezond, ook geen parasieten gevonden in zijn ontlasting, alleen heeft hij geen entingen gehad in China, het entingsboekje is dus nep wat we hebben meegekregen, maar we zijn zo opgelucht dat alles verder goed is met hem.

Hieronder nog even een paar fotootjes

We zijn nu 2 weken thuis en we genieten enorm, Delano slaapt nu ook goed in zijn eigen kamertje en gaat er rond 19.00 uur in, speelt dan nog even in zichzelf en gaat dan vaak na een kwartier slapen, en ‘s pochtends hetzelfde, hij wordt niet huilend wakker, maar zit wat te brabbelen en als we dan binnenkomen dan worden we getrakteerd op een stralende lach, en wat voel je je dan warm van binnen en wat voel je je dan intens gelukkig, eten gaat ook goed, hij lust bijna alles.

Vrijdag zijn we nog naar de KNO arts geweest, maar we worden doorgestuurd naar Nijmegen daar zijn ze iets meer gespecialiseerd, maar de artsen die we tot nu toe hebben gesproken zien vele mogelijkheden en ze denken allemaal dat hij wel enigzins iets moet horen, gezien zijn gebrabbel, en als wij heel erg hard schreeuwen (buren zullen wel denken) dan reageert hij wel, maar we wachten het allemaal maar af, hier even 3 foto’s van de eerste 2 weken thuis. We hebben mooi weer gehad dus hij heeft ook heerlijk in zijn badje mogen poedelen.                  

Allereerst willen wij jullie allemaal enorm bedanken voor alle lieve berichten en kaarten, alle berichten printen we uit voor in zijn adoptie dagboek. En ook willen wij iedereen bedanken die bij de aankomst was. En voor de vele bijzondere geweldig mooie kadoos. Het was gewoon onwerkelijk, je beleeft het echt in een roes en achteraf vinden we het jammer dat we niet met iedereen lang en breed hebben kunnen praten.

We hebben drukke dagen achter de rug, maar we genieten volop, Delano is zo’n lief en grappig manneke.

Vandaag hadden we de adoptie screening, gister waren we al kennis wezen maken met de huisarts en vandaag een afspraak met de kinderarts, hartje en longen werden beluisterd en we kregen meteen een prik kaart mee voor het lab, er moesten 10 buisjes geprikt worden, arm kind, de verpleegsters zeiden het al dit gaat niet leuk worden en dat werd het ook niet. Op het moment dat de naald in zijn armpje ging, was het enorm huilen en dikke tranen van verdriet, ik had hem op schoot in de houtgreep en Dennis moest zijn armpje strak vasthouden, het duurde eindeloos en op een gegeven moment ging het echt niet meer, maar toen waren er pas 5 buisjes gedaan, er moesten er nog 5. Even wat rust genomen, wat afgeleid, en de verpleegkundige was een schat, ze vroeg aan mij of het nog wel ging, had zowat de tranen in de ogen staan, zo zielig vond ik het en zij had er volgens mij ook moeite mee. Toen maar proberen met het andere armpje, toen het groene riempje er weer om ging begon hij alweer te huilen, weer een eeuwigheid verder en eindelijk waren de 10 buisjes klaar. Maar wat hadden we te doen met hem, daarna op naar de afdeling radiologie, er moesten foto’s gemaakt worden van zijn longen, ik kreeg zo’n zware lode schort aan en moest bij hem gaan zitten, de eerste foto was niet goed gelukt en we moesten nog een keer, maar probeer een kindje wat zo intens verdrietig is maar rustig en stil te houden, de 2e keer hadden ze gelukkig genoeg en was het dan eindelijk voorbij, a.s. vrijdag staat er een afspraak bij de KNO arts en dinsdag mag hij voor een foto van de nieren.

Nu moeten we alleen nog ontlasting verzamelen. Een lekker werkje, 3 dagen lang zijn ontlasting in een kokertje stoppen. De 1e is al gevuld, alleen mag je maar tot het streepje gaan, maar er zit ook water in en voor ik het wist kwam het water al ver boven het streepje dus ik heb gewoon teveel geschept. Nog 2 x poepscheppen te gaan en dan langsbrengen bij het ziekenhuis, maar we mogen het ook op de brievenbus doen. We hebben nog nooit poep verstuurd per post, dus ik denk dat het maar langsbrengen word.

Verder gaat het hier goed, hij slaapt lekker in zijn eigen kamertje en in zijn eigen bedje, soms gaat dat heel makkelijk, andere dagen wil hij dat je bij hem zit en hem in slaap sust, hij eet van alles en vind alles ook echt lekker, met onze honden gaat het ook erg goed, zij vinden hem geweldig vooral als het etenstijd is, grappig te zien dat ze dan allemaal rond zijn stoeltje zitten, want stel je voor dat er wat valt  en dat valt er geregeld. Delano reageerde ook niet echt bang op ze, hij tijgert de kamer rond, los lopen kan hij nog niet, maar hij gaat geregeld boven op ze staan, of ze krijgen met geweld een blokje  naar hun hoofd geslingerd en ze ondergaan het allemaal maar heel erg lief. We zijn ook nog bij de gemeente geweest om hem in te laten schrijven, maar daar wisten ze echt niet hoe het moest en moesten we 4 dagen later nog maar eens terugkomen  zodat ze het uit konden zoeken, hij is nu ingeschreven, maar hij heeft nog geen sofinummer, we moeten eerst nog naar de IND.

Maar we genieten volop en zijn intens gelukkig met hem

Hallo allemaal, hier is Sandra weer. Mathilda is druk met het moederschap, maar we willen jullie niet onthouden van de aankomst van Delano. Wat waren we blij dat het eindelijk zaterdag was. Ik hoef jullie niet te vertellen hoe mooi zo’n aankomst is. Het is ongelooflijk en als ik eraan denk schieten de tranen weer in mijn ogen. Zenuwachtig was oma, ze kon het bijna niet houden. De tijd duurde natuurlijk vreselijk lang. We waren ruim anderhalf uur vantevoren al aanwezig en van de zenuwen hebben we een hemaworst en Burger King naar binnen zitten werken. Valt niet echt best op de maag, maar toch. Oma was van de stress het vluchtnummer vergeten, dus we hebben wel tien keer zitten kijken op het bord. Uiteindelijk bij de goede aankomst hal gaan staan, José en ik een beetje frutsen met het spandoek en ineens kwamen er een heel stel van internet aan. Wat super dat die mensen er allemaal waren, hartverwarmend gewoon. Ineens gingen de deuren open en daar kwamen ze……Goh, mezelf zo beloofd om géén tranen te laten, maar op dat moment kun je jezelf echt niet inhouden. Oma gelijk in de armen van haar dochter en toen…..eindelijk haar kleinkind vasthouden. Wat had ze daar lang op gewacht. En wat een heeeeeeerlijk ventje is het!! Op slag verliefd!! Iedereen even vastgehouden, gekeken en gepraat, daarna konden we eindelijk naar huis. Na jaren wachten heeft mijn vriendinnetje het mooiste jongetje uit China!!!!! Daan, Alienke, Petra, Leonie, Sonja, alle aanhang en degene die ik vergeten ben, wat fijn dat jullie allemaal op Schiphol waren, zo hartverwarmend….. Door jullie was het onthaal nog veel mooier voor Mathilda, Dennis en Delano. Hartstikke bedankt!

Ons allerlaatste dagje in Beijing, morgen dan eindelijk naar huis. Wij hoeven hier niets meer te doen, Chris regelt bijna alles en heeft als het goed is vanmorgen de paspoortjes gehaald met visum die zullen we vanavond bij het eten wel krijgen zodat we Delano morgen mee kunnen nemen naar Nederland.

Onze koffers zijn we zo langzamerhand een beetje aan het inpakken, hopelijk krijgen we alles nog wel dicht, ach dan moet ik mijn gewicht maar ff op de koffers gooien, wedden dat we ze dan dicht krijgen.

Foto’s plaatsen is momenteel niet zo makkelijk, de gewone muis doet het niet en met dat onding op de laptop kan ik niet mee overweg, maak het straks thuis (o wat klinkt dat heerlijk) allemaal goed. Vanavond voor de allerlaatse keer Chinees eten, voorlopig hoef ik het even in Nederland niet meer.

Morgen nog een lange vlucht te gaan. En dan lekker naar huis.